We
mogen ook eens lachen, ook al is het niet altijd om te lachen,... Vanmorgen
kreeg ik telefoon, een zware rare stem vroeg me:
“Ben
jij degene die een protectora de animales heeft“ Animales,
animales,… Ja, antwoord ik, waar kan ik jou mee helpen? En dat allemaal
in het plat Andalusisch,...
"Awel,
ik moet mijn animales hebben, en vlug, want mijn animales zijn verdwenen, kan
je nagaan, ze zijn weg,… Waar zijn ze naartoe? Zijn ze bij jou misschien? Ik ben
afwezig geweest want ik moest naar den oorlog en nu ben ik terug en alles
is weg, godverdomme de smeerlappen, alles is weg,..."
Bij
mij meneer, over welke animales spreekt u misschien? "Mijn
animales he, mijn animales he, ze zijn allemaal weg,…" En daar gingen we
weer,...
Hij
had vogels, honden en katten en konijnen en,… Allemaal achter gelaten,... En meneer,
hoeveel tijd was u weg, dat uw “animales" verdwenen zijn? "Awel he, 3
jaar , want ik ben, en dat weet jij zeker niet, ik ben Kapitan!!" De
Kapitan schreeuwde en het ging maar door,... Hij was een goede Kapitein met
ervaring en standing,...
Ik
heb Veerle geroepen en die kon ook nog even mee horen wat een speciale mensen
er op deze wereld zijn,... Ik heb hem beleefd gezegd dat we nog heel veel werk
hadden, en dat zijn “animales" zeker niet op hem zullen hebben gewacht,...
En zo gaan we verder,...
Moet
er nog zand zijn,…
(Onze Pachon denkt er het zijne van,...)