dinsdag 13 januari 2015

Bosco nu Jones 1 jaar,

Jones is 1 jaar geworden
5 Maanden in Nederland
Such a gentle sweet soul and faithfull friend

My Podenco from ACE



Little man and little girl...staarde hun baasje na,...

Twee kleine hondjes werden gedumpt aan een rivier. Toen ze hun baasje zagen wegrijden, liepen ze hem achterna en bleven gewoon in het midden van de weg staan. Mensen die het zagen gebeuren, probeerden de hondjes te behoeden van het gevaar van de auto's.
Beide zijn hele toffe hondjes, sociaal lief en enorm aanhankelijk. Ze kroelen en knuffelen, spelen en dansen van geluk - als ze maar even aandacht krijgen. Waarom mensen dit allemaal doen zal ons altijd een raadsel blijven... Little man and little girl, twee kleintjes die naar huis moeten gaan, ergens waar de thuishaven van lange duur mag zijn, hun leven lang...








Besos from Darka,...






maandag 12 januari 2015

In memoriam Dyson

Hallo,

Wil je laten weten dat onze lieve Dyson, voorheen Starsky, afgelopen zaterdag 10 januari is overleden.
Hij kwam bij ons 24 mei 2013 en wat was het een bang mager beestje.
We wonen gelukkig in een dorp en meneer had het echt op de voordeur voorzien. Zodra er iemand binnenkwam zag hij zijn kans en speerde er vandoor, om vervolgens na veel zoeken en roepen ons uit te dagen op het veld voor ons huis .
Hij was zo gek met een tennisbal en kocht niet de verkeerde(te zachte),want dat duurde geen 5 minuten en de bal was in 20 stukken terug te vinden in de tuin, wat was hij ook sterk in zijn bek, hij stond de bal niet af en hem uit zijn bek halen was onmogelijk!


We kwamen er al snel achter dat als hij wegliep we snel een tennisbal pakten en over het plein gooide dat hij die dan razendsnel pakte en dan naar ons toe kwam om ons uit te dagen en zo konden we hem dan snel aan de riem doen en weer meenemen.
Hij had altijd de voorkeur om het liefst in de schuur te liggen als er te veel mensen in huis waren en lag dan lekker met zijn pillow pet en knuffels in de bench.
Hij was altijd een beetje schuchter en trilde soms zo, maar met een beetje afleiding, vooral de bal was het zo over.


Voor zijn Leishmania kreeg hij pillen en afgelopen zomer ging het niet goed met hem, werd erg mager, futloos liever niet te ver uit willen en hebben zijn bloed laten prikken, die leishmania was weer aan het woekeren en heeft een kuur van een maand gehad om er weer bovenop te komen. Hij was er goed ziek van geweest, veel spugen en diarree.Na die kuur knapte hij erg goed op, was zo fit en fanatiek!
In December werd hij weer slomer en wilde weer de deur niet uit, plassen en terug.
Hij heeft zijn jaarlijks enting gehad en was te mager, maar wilde ook niet groeien, wat we ook gaven.
Woensdag kreeg hij extra ontstekingsremmers en spuugde steeds meer, vrijdag leek hij het niet meer goed te zien allemaal en toen we zaterdagochtend opstonden was het niet best en zijn gelijk naar de dierenarts gegaan en hij had waarschijnlijk een maag/darmbloeding gehad. Hij kreeg wat spuitjes en medicijnen mee en hij had veel bloed verloren en was zo koud, we hebben hem de hele dag bij de houtkachel gelegd en geprobeerd de medicijnen binnen te krijgen, maar aan het einde van de dag werd het alleen maar slechter en hij verloor bloed, we hebben de dierenarts gebeld en hebben hem zaterdagavond in laten slapen. Hij heeft een mooi plekje gekregen in onze grote achtertuin.
De tijd dat wij hem hadden is niet uit te wissen en gaan onze lieve slome goedzak,zo vreselijk missen!
Lieve Dyson voor altijd in ons  hart                                  Groeten Familie E van der linden

 
 



                Geboren : 2 mei 2008          Gestorven : 10 januari  2015

zondag 11 januari 2015

Cato

Hallo allemaal,
                                              Ermelo 11 januari 2015
Een Cato-update!

Ik heet dus Cato en ik ben dat ook, vergeet dat niet. Sinds 2 oktober van het vorige jaar woon ik nu bij Hans en Marianne Muis. Maar noem mij niet Cato Muis, want die kleine beestjes lust ik niet.
Ik moet zeggen, het begint hier te wennen. Oke, het houdt nog niet over, maar al met al valt het tot nu toe mee. Ik word een 3-tal keer per dag uitgelaten op de Groevenbeekse hei, die wandeling moet ik wel delen met Melle, Guus, Warre en Saartje. Ik heb hen goed onder de duim, ze weten dat ik eigenlijk de baas ben en zo hoort dat ook. Op de hei kom je nog al eens vreemde honden tegen. Nou die laat ik dan wel even weten, dat dit mijn territorium is en dat zij er eigenlijk niets hebben te zoeken. De baasjes vinden het niet zo leuk dat ik dat doe, maar daar trek ik mij niets van aan. Zij denken dan wel mijn baasjes te zijn, maar dat is nu precies andersom. Alleen laat ik hen in de waan dat……!
Ja en dan nog even over het eten. Joh, dat houdt echt niet over. Ik ruik vaak de heerlijkste kookgeuren vanuit de keuken. Dat brengt mij op het idee dat de baas voor mij aan het koken is. Helaas. Hoewel ik er elke avond eens goed voor ga zitten, wordt de tafel niet voor mij gedekt. Elke dag krijg ik 2 keer een bordje rodi-worst. Ja, dat is behoorlijk teleurstellend. Soms krijg ik tussendoor wel eens wat lekkers, zoals een patatje, maar dat is te weinig om enthousiast van te worden. Teleurstellend dus. En die baasjes blijven hardnekkig in hun gedrag. Wat de andere honden eten hoef ik al helemaal niet, zo ordinair, een dame zoals ik zet je dat toch niet voor.
Verder in huis is het wel redelijk verblijven. Vooral als de baasjes thuis zijn is het gezellig. Naast en op hen neem ik warme plekjes in om bij te komen van een vermoeiende dag. Helaas mag ik s’ nachts nog steeds niet bij hen op bed slapen. Vinden die lui kennelijk niet nodig. Nou ja zeg. Wat een aso’ s, zij lekker in bed onder een warm dekbed en ik moet de huiskamer delen met de andere honden, wat een gedoe. Terwijl boven wel 2 poezen wonen, die daar alle ruimte en comfort inpikken. Poezen: ze zijn om op te vreten, niet om in de watten te leggen.
Enfin, zoals ik al zei, het begint te wennen. En vergeet niet: mijn tijd komt nog wel. Voorlopig ben ik redelijk tevreden en elke dag leren de baasjes wat bij in de omgang met een dame zoals ik. Wie weet gloort er aan de horizon dan toch nog het beloofde gouden mandje, die ze mij in Spanje voorhielden, zodat ik bereid was te emigreren naar Nederland. Ze mogen hier wel eens wat doen aan het klimaat. Het is nu guur, vaak nat en winderig. Dat doe je een Cato toch eigenlijk niet aan. Maar ja, we gaan richting lente, dus wellicht wordt het weer weer wat beter, afwachten dan maar.
Ik wens iedereen een gelukkig 2015 toe en ik hoor graag tips hoe ik mijn baasjes in mijn voordeel kan veranderen.

Tot horens en groetjes van Cato

NB: ik heb dit verhaal gedicteerd aan Hans, doet hij ook nog eens wat nuttigs.

GiA, moet ze een kans krijgen? Een apart hondje...

Gia, als je ze ziet, denk je: wat een klein onderkruipertje, en dat is ze ook. Tegelijkertijd laat ze de kaas niet van haar brood nemen, tolereert haar lotgenoten omdat het niet anders kan, maar wil het liefste een alleenhond zijn: haar baasje, haar huisje, haar tuintje, ...
Dan loopt het goed. Ze hunkert naar een huis waar ze gelukkig kan worden, leefde 6 jaar lang in een gezin met kinderen en werd dan naar het dodenstation gebracht. 
Waarom, weten we niet. Ze reageert soms heftig op kinderen, hetgeen duidelijk een bewijs is dat ze niet goed behandeld werd. Als je haar wilt strelen, duikt ze al onder denkende dat er weer wat klappen komen. Om die reden willen wij haar niet bij kinderen plaatsen. Toch zou Gia ergens heel goed passen bij een echtpaar dat een klein hondje wily, dat overal mee kan. Ze weegt amper 5 kg en is echt een fijngebouwd mini hondje.

In de refugio is ze niet op haar plaats, heeft ze een hekel aan zoveel honden om haar heen, tolereert ze maar niet met grote overtuiging en is ze het liefste de enige en echte Gia, een hondje met karakter maar ook aan de andere kant maar met een klein hartje...






Jopie en Henrietta ...twee hele fijne podencootjes,...







zaterdag 10 januari 2015

Oude Max,...

Waar ik ook ga of sta,..geen meter gaat ie van me weg,…geen cm,..

Onze oude MAX, die dit jaar 15 worden zal,..mijn grote soul mate,….

Hier wachtend in de refugio tot ik terug kom van de kliniek en de hondjes,…

wat is er zaliger dan een vriend op 4 poten,..


Groeten en fijn weekend Fabienne




Ontmoeting tussen Evi en Luna

Evi heeft vandaag eerste ontmoeting met Luna (Marith van ACE). Zij is uit hetzelfde nest, ook geadopteerd en woont ook in Eindhoven net als ik. 
Was zo mooi deze (hernieuwde) ontmoeting en ze hebben alle twee een topleven nu.


Flanellke en Izzy

Ons Flanelleke (nu jipke) doet het goed hoor ze is het hier al helemaal gewoon, alleen het weer vindt ze maar niks,  onze Ozzy (vroeger Izzy) die we eind 2013 adopteerde is heel blij met zijn vriendinnetje.
 
met vriendelijke groeten,
 
 

Rita van Overvelt Faes 
Essen

vrijdag 9 januari 2015

SAMARA groet je vanuit Spanje,...




Drie heertjes in een parking,..

Gisteren bij boodschappen doen, zagen we plots vanonder onze auto drie kleine podencootjes komen, ….alsof ze onze wagen gevonden hadden om hulp te zoeken, ..
Zo een mooie lieve snoetjes, Heertjes die wilde gered worden,..we hebben ze momenteel in foster gezet, ze zijn veilig, ze zijn gered,..ze hebben er zelf voor gezorgd,de lieverds,…omdat ze erg magertjes zijn en nog geen vaccin hebben staan ze nog niet op onze site, we willen eerst zeker zijn dat ze overleven,..
Het zullen kleine tot med podencootjes worden, mijn foto's zijn niet helder, maar geeft wel een beeld,…


gr Fabienne



 Voor meer foto's klik hier.

donderdag 8 januari 2015

Fluffie

Beste ACE-ers,

Mag ik me even voorstellen: Ik ben Fluffie en ben nu bijna 9 maanden oud. Mijn baasje heeft me op 10 september 2014 opgehaald uit jullie asiel in Spanje. Na een vervelende vliegreis kwamen  we aan op Schiphol en werd ik door Nils Vogelzang  (ACE) officieel overgedragen aan mijn nieuwe baasjes. Ik werd heel angstig door al die drukte om me heen. Ik was alleen geblaf om me heen gewend. Toen we thuis kwamen werd ik voorgesteld aan Frommel, de Tibetaanse terriĆ«r. We ravotten wat af met elkaar. Ja een hele fijne speelkameraad. Wat moest ik wennen aan alle dingen om me heen. Ik vond de bank meteen en kan daar heerlijk zacht op slapen, dat was ik totaal niet gewend. Er ging een wereld voor me open. Ik werd zindelijk gemaakt door mijn baasjes. Nu zit ik op pubertraining en dat vind ik fantastisch. Mijn lieveling beesten zijn toch wel de vogels en met name de zwarte kraaien. Ik krijg ze maar niet te pakken, ze zijn zo vlug. Dit was even een kleine impressie hoe het met me gaat. Ik hoop dat ik mijn broertje Mazzel nog eens zie. Misschien dit jaar op de bijeenkomst ACE?

Tegen mijn lotgenoten zou ik willen zeggen: Houdt moed, er komt een dag dat je ook een goed tehuis zult vinden!

Ik ben mijn baasjes dankbaar dat ze mij hebben geadopteerd en geef ze dan ook veel liefde.

Een dikke poot van


Fluffie




woensdag 7 januari 2015

Manolito

29 December aangekomen op Schiphol wilde Manolito niet uit de bench komen, en toen hij er eenmaal uit was, was hij behoorlijk onder de indruk en in zichzelf gekeerd.




Omdat Fabienne mij verteld had, dat hij dat fijn vond heb, ik toen steeds zijn koppie in mijn handen genomen en lieve woordjes tegen hem gesproken..


Zo onder de indruk was ie, dat we maar niet met de bus, maar met de taxi naar huis zijn gegaan en in de taxi heeft hij lekker de hele weg op mijn schoot liggen slapen.

Manolito was onder de indruk en mijn hondje Bobby niet lang geleden geopereerd aan een afgescheurde kruisband die mag nog niet echt lopen, dus dit keer maar binnenshuis kennis laten maken... het ging perfect !

Fabienne heeft al wonderen verricht met Manolito toen hij bij haar in opvang was, echt hoor, want toen hij bij haar binnen kwam ging hij nog stil in een hoekje zitten en bij mij ging hij meteen al in het  rond lopen en daarna lekker op een kussen liggen. Maar Manolito is erg verlegen en bescheiden en hij moet alles nog verwerken en zijn plaatsje hier in huis ontdekken. Toch vind ik dat hij al hele stapjes maakt. Hij komt al knuffels halen, gaat al voor mij zitten als ik op de bank zit, en kijkt dan achterom of ik hem wel boven zijn staartje (dat hij niet heeft) ga kriebelen want dat is toch wel erg lekker. Hij is nu ook aan het leren, dat hij niet ver achter de andere hondjes hoeft te gaan staan, als er iets lekkers uitgedeeld wordt en sinds een paar dagen komt hij mij 's morgens als eerste begroeten als ik wakker wordt. 

Het was wel zo, dat als ik opstond van de bank of rond liep, dat Manolito dacht dat hij zich maar beter uit de voeten kon maken, ik had zo met hem te doen. Ik kan me alleen maar indenken hoe dat zo gekomen is, en dat is niet best ! Voor ik opstond van de bank gaf ik hem toen knuffels, als ik opgestaan was, weer knuffels en als hij dan wegliep of rende riep ik hem en dan kreeg hij nog meer knuffels en dat heeft enorm geholpen. 

Ik had Manolito op maandag gehaald, maar het duurde tot dinsdagmiddag alvorens hij eindelijk een plas durfde te doen 2 dagen voor een poep, maar eigenlijk was het al vrijdag toen hij pas echt alles buiten durfde te doen. Nu mogen alle hondjes uit de buurt  ook ruiken dat Manolito in town is.
Ik vind nog wel af en toe een "presentje" van Manolito in de slaapkamer of badkamer, maar daar kan ik echt niet mee zitten, ik ben allang blij, dat hij niet alles meer binnenhoudt.

Ik heb al een paar keer gezien, dat Manolito met Pimpinella wil spelen, alleen vindt Pimpinella dit jammer genoeg eng en smeert hem dan, maar het feit alleen al dat Manolito al aanstalten gemaakt heeft om te spelen maakt mij enorm blij. Hij heeft ook al een paar kleine momentjes gehad, dat hij zich zo goed voelde, dat hij zich ging uitsloven... Wat een komiek !! Zo gelachen ! Dit zijn kleine momentjes dat ik een glimp te zien krijg van hoe Manolito eigenlijk moet zijn, zoals hij in zijn wezen is. Zo triest dat hij dat onderweg is kwijt geraakt. Maar ik heb goede hoop, dat hij langzamerhand zichzelf weer gaat ontdekken en dat hij over een half jaartje of zo een heel ander hondje is. Ik ga er in ieder geval alles aan doen om hem hierbij te helpen !

Oh ja, wandelen en etenstijd dat zijn, zijn favoriete momentjes v/d dag, alleen moet ik na het eten wel even die schattige tandjes van hem schoonmaken want daar blijft van alles inhangen, het is echt een verzamelbakkie. Op de 2 laatste foto's kun je Manolito zien als hij net uit geweest is, dan is hij happy !
 
Het enige wat nu jammer is, is dat hij aan de diaree is. Gelukkig had ik al alles in huis om hem te ondersteunen; gekookte kip, clear intestent, probiotica, en druppeltjes die helend werken op de darmwand.. de rest zal hij zelf moeten uitzieken, maar dat zal vast wel goed komen. Ik hoop alleen dat hij Pimpinella niet aansteekt want het gaat net zo supergoed met haar.

Zoals ik al zei het is een enorme schat en ik ben echt superblij met hem !!

Groetjes,

Eugenie






Slaapzak

De slaapzak is gearriveerd hoor! Fee heeft zich al geĆÆnstalleerd. 

Een hartelijk bedankje voor de maker!!!!

Vriendelijke groet,


Maja


Maja heeft de slaapzak gewonnen in onze wedstrijd om een nieuwe naam voor het blog te bedenken.
Rita heeft het slaapzakje gemaakt en ter beschikking gesteld. Ze maakt ze op bestelling!

Lorre vh Laurent

Beste Shin-sympathisanten,

Sinds 31 oktober zijn wij het gelukkige adoptiegezin van Lorre (Laurent 6597).  Ongelooflijk hoe dit lieve hondje zich aanpaste aan ons gezinnetje. De kinderen waren vanaf de eerste dag zijn dikke vrienden, voor ons (de ouders) duurde het iets langer.  Maar nu zijn we allemaal onafscheidelijk ! Lorre is pas tevreden als iedereen thuis is Ć©n in de zetel zit ! Dan wringt hij zich ertussen en laat zich de vele knuffels welgevallen ! Het is een echte gezinshond en ieders lieveling. Hij trippelt achter iedereen aan en zoekt altijd lichamelijk contact, wat in een gezinnetje met twee jonge kinderen geen enkel probleem is. Het is een superhond, onze missing link, en dit hebben we vooral te danken aan jullie Ć©n het lieve pleeggezin dat met veel geduld een geschikte tussenstap 
naar adoptie was. Bedankt Linda en Johny voor de gastvrije ontvangst en alle hulp, tips etc. !! Bedankt ook aan alle mensen van Shin die deze adoptie mogelijk maakten !!