Aankomst Schiphol 9 april

Vannacht kwamen: Pepa, Noir, Finn en Flamenco aan uit Malaga. Hun blije nieuwe baasjes stonden klaar om ze in hun armen te sluiten. Fijn hoor weer 4 hondjes naar hun gouden mandjes. 

Noir

Pepa

Finn

Flamenco

Geluksvogel Layla

Mij is gevraagd om een verhaaltje over onze geluksvogel te schrijven en natuurlijk doen wij dit graag!!!

Op 15 december 2013 is Layla ( ACE Babette 7954) in onze armen terecht gekomen vanuit schiphol.

Wat vondt ze het allemaal eng en spannend!!! Ze was toen ongeveer 5 maandjes oud.

Zodra ze ‘'thuis” was, werd al het speelgoed gelijk uitbundig getest en goedgekeurd!!

In huis was ze zo gewend en had een hele fijne steun aan Tara, onze andere hond. Buiten in tuin was ook nog erg eng maar zolang we bij haar waren was het wel goed. Wandelen aan de riem, was erg vreemd en al die indrukken, doodeng!! Volgens mij had ze nog erg weinig van de buitenwereld gezien.

Maar de weken gingen voorbij, Layla kwam beetje bij beetje uit dr schulp. En wat een fantastische hond is het nu!!!!

Angst heeft ze voor ons nooit gehad, voor vreemde nog steeds wel. Maar ook dit gaat steeds beter.

Spelen samen met Tara is haar grote hobby, en heerlijk s’morgens over het strand rennen vindt ze ook prachtig.

Wanneer ze in een moeilijke situatie terecht komt, zoekt ze de steun bij ons. Beter kun je het niet hebben.

Met andere honden is het nog een beetje moeilijk, daar wordt nog steeds aan gewerkt maar we hebben er vertrouwen in.

Nu is ze bijna 4 maanden bij ons en wat geniet deze schat, ze kijkt je ook zo dankbaar aan.

Maar voor ons is het normaal om een dier hulp te bieden, ze kunnen helaas niet voor zichzelf opkomen.

Weer eentje gered van de ellende die al deze dieren moeten doorstaan........zo dankbaar & lief.

Zou het iedereen aanraden, adopteren......het gevoel wat je krijgt wanneer je zo’n hondje ziet opbloeien....onbeschrijvelijk en onvoorwaardelijk!!

 

Bedankt ACE voor alle hulp en goede zorgen.

 

Vriendelijke groet,

 

Marjolein Arnoldt 

Klik hier voor het filmpje. 

 



Hercules, nu Charlie en Kristof, nu Chris.

Twee maanden in huize Smits, al aardig op hun gemak, ik voel me moeder de gans, waar ik ga of sta, ze komen mee! We zijn er nog lang niet, ze zijn nog behoorlijk angstig en vooral Chris blaft veel, maar ze hebben het naar hun zin, en dat was ook onze bedoeling voor deze langzitters,

Groetjes,
Inge

 

 

Lana voorheen Marta

8 november 2013 is Lana, toen nog Marta, bij ons gekomen. Een bang en nerveus hondje. De eerste dagen waren erg onwennig, logisch natuurlijk.  De kinderen waren gelijk haar vrienden. Aan mij en zeker aan mijn man heeft ze langer moeten wennen, maar nu is ze ons maatje en geniet ze volop van alle aandacht.  Ze is nog steeds bang en onzeker naar anderen toe. Mijn ouders ziet zij regelmatig, maar ze is heel wantrouwend. Het wordt wel wat beter, we merken dat er verbetering in zit. Gelukkig voor haar. We moeten heel veel geduld hebben, maar dat hebben we graag voor haar over. De avond dat wij met haar thuis kwamen zaten er twee rode katers te blazen op de vensterbank. Wat hadden we nu meegenomen? En waarom ging ze niet weg? Hahaha. Ze slopen door huis. Lana daarentegen had volgens mij nog nooit een kat gezien, ze wist niet wat ze er mee moest. En nu? Dikkere maatjes zijn er niet. Zo ontzettend leuk om te zien. Ze spelen heel wat af. Wat mijn hart brak, is toen mijn zoontje heel trots thuis kwam met een grote kluif en Lana op haar rug ging liggen piepen. Zo bang voor wat wij met haar zouden doen. Nu is dat gelukkig over en is ze gek op kluiven. We wonen vlakbij strand, duinen en bos en Lana kan sinds kort los lopen daar. Dat vindt ze heerlijk en dat is genieten voor iedereen. We oefenen ook regelmatig met mijn vriendin. Zij heeft een Bordeaux Dog, echt een topper van een hond. En als Lana bang weg rent of helemaal uit haar dak gaat naar hem, kijkt hij even en negeert haar gekke gedrag. Tot ze uit zichzelf hem gaat uitdagen en dan gaan ze samen spelen. Dat is een genot om te zien. En zo krijgt ze stukje bij beetje toch vertrouwen in mens en dier. We hebben echt een ontzettende lieverd en we zijn heel blij met haar. Net of ze er altijd geweest is. 

Met vriendelijke groet, 

Niels en Daniëlle Kuilman

 



Jip (liliane) Moortje

Hier een berichtje van Jip. Ik heb Jip gehaald op 15 maart j.l. op vliegveld Rotterdam. Zij kwam aan in een reistas en mocht op schoot zitten bij de begeleidster. Het gaat heel  goed met Jip (liliane) Moortje mijn1e hondje van ace die ik verleden jaar januari geadopteerd heb had zoiets van "wat moet dit hier en wanneer gaat dat weer weg" Eigenlijk dag 2 begonnen ze al vriendjes te worden en nu 3 weken later zijn het de dikste vrienden. Jip is waaks doet nog wel af en toe een plasje in huis maar ja. Ze voelt zich goed bij ons. Ze volgt Moortje waar ze is en zoekt buiten wel bescherming bij haar. Ook kan ze in het parkje naast mijn huis al lekker los lopen. Maar ja Moort is natuurlijk al ca 10 jaar dus een goede oppas. Ze slapen samen op bank, bed, mand maar het liefste op een klein kussentje. Ze eet goed. Beide hondjes zijn geweldig lief en de dankbaarheid druipt ervan af. Ik ben heel blij met ze.

 

groetjes Eveline

 

 

Een paar leuke filmjes

 

 

Dit is nog eens gehoorzamen, klik hier.

 

Wat een stoere hond, klik hier.

 

Onze studentjes mee naar het dodingstation

Onze studentjes mee naar het dodingstation

Ze wilde het zo graag zien, in kader van hun stage praktijk,..ze hebben er zoveel van gehoord en zoveel over gelezen,　

ze wilde zo graag zelf een hondje redden, zelf uit halen, zelf horen,...zien...voelen,...hoe zo een doding station eruit ziet, ...in zijn werk gaat,...

Omdat we plaats hadden en onze belofte wilde houden gingen we samen met een klein hartje met 17 mensen naartoe, ook enkele van onze vrijwilligers gingen mee,..

We hebben elk een hondje gered, elk nam er een hondje uit de dodencel, elk heeft zijn gevoel, verhaal, en ervaring gehad,...het is alles behalve een plezante uitstap,　

maar laat het resultaat positief zijn, ze zijn gered, ....ze kregen een kans,..ze zijn bij ons,...

Klik hier voor de foto's.



Update Mila vh Mar

Vandaag, 6 april, is het een jaar geleden dat Mila bij ons is komen wonen. Bij ACE heette ze Mar. Wij hadden toen al een ander hondje via ACE, nl. Gizzy. Gizzy is een geweldig hondje, echt een lot uit de loterij, dus ik vroeg me van te voren af of ik net zoveel van Mila zou gaan houden als van Gizzy. Nou, dat is Mila 100% gelukt. Het is een schat van een dier, die helemaal in ons gezin is opgenomen en bij ons hoort.

Mila is bij ons gekomen als een heel bang hondje, dat bij voorkeur onder een tafelblad in de keuken op haar kleed lag. Dat was haar veilige haven. Het heeft even geduurd voor ze tijdens een wandeling durfde te plassen/poepen. Ze deed het bij voorkeur in de tuin, als iedereen binnen was. Maar stapje voor stapje, dag voor dag, werd ze minder bang en kroop ze letterlijk en figuurlijk uit haar schulp. Wat hierbij geholpen heeft is veel geduld en een voorzichtige benadering maar bovenal: Gizzy! Van hem heeft Mila geleerd dat er niets is om bang voor te zijn en dat er heel veel te genieten valt. Ik denk echt dat ze nu een gelukkig hondje is. Ze geniet van de wandelingen, van knuffelen, van spelen, van eten. Ze weet precies wanneer ze mee mag of wanneer ze iets lekkers krijgt. Onbekende mannen (vooral die met een harde stem) vindt ze nog wel eng, maar als zo’n man maar eenmaal zit en niet op haar let, komt ze op een gegeven moment wel kijken.

Al vrij snel lieten we haar los in het bos en dan ging ze lekker met Gizzy spelen. Maar op een gegeven moment heeft ze de reuk van konijnen en reetjes opgesnoven en ging ze daar achteraan. Sindsdien is het elke keer de brandende vraag of we kiezen voor veiligheid (van haarzelf, andere dieren of mensen) of vrijheid. Het is zo heerlijk om haar los te zien rennen en rausen, ze is dan ook zo mooi! Maar ze gaat echt uit het zicht en het is maar afwachten wanneer ze terug komt. Ze komt wel terug en laat zich dan ook probleemloos aanlijnen, maar ze komt terug wanneer ZIJ er aan toe is. We hebben verschillende plekken geprobeerd, maar na een paar keer op dezelfde plek, gaat ze achter dieren aan en reageert dan totaal niet op ons of op het lekkers dat we bij ons hebben. En helaas zijn hier geen omheinde losloopgebieden. Mocht iemand nog tips hebben, dan houden we ons aanbevolen!

Gizzy was in eerste instantie super jaloers op zo’n vreemde indringer die ook aandacht kreeg! Al snel kwam hij erachter dat het ook wel heel leuk is om samen te spelen en te wandelen. Maar hij houdt altijd goed in de gaten of hij wel de topdog is. Hij gaat bijvoorbeeld graag op een hoger plekje zitten of liggen dan Mila. En hoewel Mila groter en sterker is en een indrukwekkend gebit heeft (Gizzy heeft geen hoektanden meer), laat ze hem in de waan dat hij de topdog is.

Gizzy en Mila brengen ons heel veel: verbondenheid, liefde en plezier (en heel veel zand).

Bedankt Isabelleke, Fabiënne, Pia en al die anderen die meegeholpen hebben om deze twee hondjes en nog heel veel anderen, op te vangen.

Frans, Rinie en kids

Gizzy en Mila in veilige haven

Mila en Gizzy aan het spelen

Mila in Zwitserland

Wat zijn ze mooi



Poka heeft een tevreden baasje !!

Poka is heel voorzichtig met dingen die ze niet kent. Het heeft dan

ook veel geduld gekost om haar te laten zwemmen.

Maar een hondje in zeeland moet kunnen zwemmen vind ik,nu ze de smaak  te pakken heeft vind ze het best leuk

En ook verder is het een heel lief en aanhankelijk hondje .En reuze trouw, na een jaar zal ze nog niet ver bij me vandaan gaan als we in een bos wandelen gaat ze op een splitsing altijd zitten wachten tot ik er ook ben.

Kortom een zeer tevreden baasje.

 

 



Aankomst honden Rotterdam 4 april 2014

Hierbij een overzicht van de aankomst van 6 honden op Rotterdam airport.

 

Klik hier om het te bekijken.

Aankomst honden op Schiphol 3 april

Een van onze vluchtopvangers, Erne, was zelf naar de Refugio

geweest en heeft onderstaande honden meegebracht.

Vixena

Hidde

Troy

Bette Davis

Zippie in opvang in Nederland, is dus nog te adopteren!

Als het regent in de refugio

Aankomst 1 april Schiphol

Odette heeft gisteravond weer 2 honden aan de adoptanten afgegeven.

 

 

Rechts op de foto ‘de passagier’ Danielle met Woesel, de hond van de adoptanten.

 

Links Helen Asselman met Roos en in het midden Ed Asselman met Evelin.

 

Het was een latertje, maar zeker weer de moeite waard!

 

Groetjes, Odette.

Mari Antoinette naar de kapper.

MARI ANTOINETTE ging naar de kapper,...​. voor en na,...ja hoor zit een Bichon Frisee in,.....

 

VOOR de knipbeurt

 

 

Na de knipbeurt



Update Sombra

Hi, hier een update over Sombra (aankomst 20 maart j.l.)
Sombra voelt zich helemaal thuis bij ons. Hij eet, speelt, slaapt goed, maar doet nog wel eens een plasje waar het niet hoort.Hij kan het al een beetje met de katten vinden (en zij met hem).
Gisteren ben ik even met hem naar de dierenarts geweest: zij was vol lof op de manier waarop de honden van ACE worden geënt en verzorgd voor zij naar Nederland komen. Alle lof, dus, ACE!
 Groet, Familie Nieuwenhuizen

 

 

Dorus op cursus.

Dorus kwam op 19 december jl. bij ons na 8 maanden in het asiel in Algeciras te hebben gezeten.
Misschien hebben sommige van jullie het verslag gelezen dat ik geschreven heb naar aanleiding van Dorus’ reis naar Nederland want ik heb ‘m in december zelf opgehaald en samen met 3 andere ACE-honden naar Nederland begeleid.

Een paar weken nadat Dorus bij ons was ben ik een ‘puppy/basis cursus’ met hem gaan volgen bij DOGWISH in Boxmeer/Grave.
Het leek me zinvol voor zowel hem als mij en het feit dat de andere 5 honden echt pups waren was geen probleem.
Dorus is bij binnenkomst (april 2013) door ACE geschat op zo’n 4 jaar maar ik had al snel door dat hij in zijn eerste jaren waarschijnlijk niets geleerd had. Vooral in huis was het allemaal erg spannend en moeilijk voor Dorus. 

Hij kende eigenlijk niets van wat wij ‘normaal’ vinden bij een hond van een jaar of 4 – 5.

De eerste les was niet heel succesvol omdat Dorus het lekkers niet lekker vond. Het was me thuis al opgevallen dat hij vrijwel niets kende qua koekjes,  botten of ‘mensen lekkers’ zoals vlees en kaas. Met dank aan Sabine (van MEAT AND BONES) kreeg ik een trainingsworst en ja, dat ging goed.

Vanaf de 2^e les hadden we letterlijk en figuurlijk een klik en begon Dorus langzaam te snappen wat de bedoeling was.
Na drie lessen haakten twee mensen af met hun pup en bleven we met een groepje van vier (honden) over. Prima!
Veel aandacht, veel enthousiasme, ruimte en geduld.

Dorus leek door te hebben als het zaterdagochtend was en ging graag mee, kwispelde als hij Keesje, Tchibo en Jack zag.
Hij vond zelfs hun baasjes leuk en kon steeds beter de aandacht op mij richten want ja, die worst was toch wel érg lekker.

Commando’s als ZIT en AF bleken moeilijk voor Dorus. Het kwartje viel niet. De andere honden hadden het zo door maar voor Dorus was het abracadabra.

Ik leerde dat sommige honden instinctief niet gaan zitten of liggen omdat ze dan minder snel (weg) zijn als er gevaar dreigt.

Het kan dus best zo zijn dat Dorus altijd op zijn hoede is moeten zijn.
Voor mij geen probleem en voor DOGWISH gelukkig ook niet.

Vertrouwen won ik door hem door een kleine tunnel te lokken en hem over de loopplank te laten lopen.
Geduld, veel praten en belonen.

Na 9 weken volhouden en leren hadden we in allerlei opzichten vooruitgang geboekt en waren we klaar voor het examen.
DOGWISH maakte hier geen strakke, strenge bedoeling van. Dorus mocht de oefeningen doen vanuit STAAN wat inhield dat ie dus geen punten

zou verdienen voor ZIT en AF maar ‘who cares’. Hij deed het helemaal nog niet zo slecht en uiteindelijk slaagde hij met 64 (van de 100) punten.
Een voldoende voor mijn Spaanse knapperd!

Naar ons idee is Dorus nooit als huishond gehouden. Hij zal best een baasje gehad hebben maar hoe en wat blijft een raadsel.

Ik kan eigenlijk wel met zekerheid zeggen dat Dorus in zijn eerste levensjaar veel te weinig geleerd heeft. Misschien zelfs wel té vroeg weg bij zijn moeder?

Niets gewend, niet geleerd wat goed en slecht is. Gelukkig vindt hij andere honden wel heel leuk en het is dan ook een genot om met ‘m te gaan wandelen.

Dorus blijft aan de lijn maar dat gaat heel goed.
Hij heeft een ‘uitdaag’maatje gevonden in onze oude dwerggeit Janssen en na 2 maanden begon ie stilaan te spelen met een knuffel.
Kauwbotten zijn inmiddels niet meer veilig voor hem!
Heel soms gaat ie uit zichzelf ergens zitten, bv voor het raam of in de auto.

We hebben in 3 maanden veel bereikt maar zijn er nog lang niet. Elke dag is er van alles te leren, zijn er nieuwe overwinningen en nieuwe kansen.
Dorus hoeft nooit meer bang te zijn, hij blijft bij ons en we blijven voor hem zorgen!

 

-- Marloes --



Even een verhaaltje over Buddy.(marco Polo)

 

Onze buddy is thuis.was een lange reis naar huis(Limburg). Hij heeft heerlijk geslapen in de bench.buddy is zo vrolijk en niet bang. Hij heeft al met het balletje gespeeld..En we hebben al een wandeling met hem gemaakt.het gaat super!!! Vannacht heeft Buddy goed Geslapen in zijn bench. Vanmorgen kwam hij vol blijdschap eruit. mijn man kreeg gelijk een hele dikke knuffel.zo leuk om te zien.De jongens vinden het prachtig.Nu begint zijn nieuwe leventje vol liefde en veiligheid.

groetjes Eugenie Verheesen.