Update Stefan

Met Stefan gaat het heel goed en hij is weer kerngezond.
Hij is nog wel heel angstig voor mensen, maar naar mij toe een echte lieverd.
Hij begint nu in huis ook te wennen en begint ook al te spelen met de bal en zo.
Als ik thuis kom is hij al helemaal blij dan gaan we lekker naar het park.
Daar is het een hele andere hond, ik denk dat stefan altijd buiten geleeft heeft.
Geblaft heeft hij nog nooit alleen als hij ligt te dromen.
Volgende week gaan we voor de eerste keer naar de hondentrimsalon,
ik ben erg benieuwd hoe het gaat.
Er is nog een lange weg te gaan maar weet zeker dat het goed komt.
Ik zeg altijd geduld is een schone zaak,en het kost heel veel energie,
maar als je iets graag wil dan moet je er iets voor over hebben.
De eerste foto  is toen hij voor de eerste dag hier binnen
kwam wat een verschil kijk zelf maar.

Groetjes en een knuffel van Stefan

Fabienne en Dirk 25 jaar getrouwd !!!

Ons is ter ore gekomen dat het vandaag een bijzondere dag is voor Fabienne en Dirk.

Zij delen al 25 jaar lief en leed en vooral hun liefde voor de honden in Spanje.

Heel hartelijk gefeliciteerd met jullie 25 jarig  huwelijk namens het hele Nederlandse Ace team. We wensen jullie een hele fijne dag en hopen ook namens de honden in Spanje dat jullie nog maar heel lang samen mogen zijn in goede gezondheid.

In memoriam MILAN

MILAN

 

Allerliefste teddybeer... jij bent er niet meer.

 

Toen we je kregen, was je tien jaar, doof, in je linker achterpootje had je zware HD en je rechter achterpootje was ooit gebroken geweest. Doordat daar niets aan is gedaan (jij liep in de straten van Estepona te dwalen en was er niet best aan toe, toen je naar de Refugio gebracht werd), is er een botje bijgegroeid, dat pootje hing er dus een beetje los bij. Toch kon je in het begin nog zonder problemen een half uurtje lopen.

Toen Fabiënne je aan ons overhandigde zei ze, dat ze hoopte, dat jij nog een paar fijne maanden zou hebben. Dat zijn drie jaar en vier maanden geworden en wat hebben wij van elkaar genoten! Je was zo’n schattige, grappige en aanhankelijke teddybeer, dat er iemand niet van jou zou kunnen houden was voor ons onbegrijpelijk.

Elke logeerhond, die hier kwam, probeerde je een paar keer te pakken (wij zorgden er natuurlijk voor, dat dat niet lukte). Daarna mochten ze in je mand gaan liggen, maar jij had wel even duidelijk gemaakt, wie er de belangrijkste hond was hier. Ook buiten was dat zo.

Lieverd, het is zo leeg zonder jou aan mijn voeten. Je was zo op je vrouwtje gefixeerd, dat je een piep- en blafconcert gaf, toen je niet meer goed op kon staan om naar me toe te komen, als ik naar een ander plekje ging. We hebben je natuurlijk altijd overeind geholpen, zodat je weer bij me kon liggen. Je wilde nooit op de bank of in bed, maar je was altijd aan mijn voeten en wat is dat nu een akelige leegte, zonder jouw krullenkoppie dichtbij me. De laatste maanden was je dement, maar je wist me nog altijd feilloos te vinden.

In de afgelopen weken takelde je zo snel af, dat we hebben besloten, je vredig in te laten slapen, want jij mocht nooit, nooit meer lijden. Dat had je waarschijnlijk in je leventje al genoeg gedaan.

We missen je zo, je was ook de favoriete hond van het baasje, die het ook zo erg vindt, dat je nu niet meer bij ons bent. Je hebt plaats gemaakt voor een ander oud hondje, dat al meer dan twee jaar wacht op een gouden mandje, maar we zullen jou er niet minder om missen.

Liefste kerel van ons, we zullen je echt nooit vergeten.

 

In liefde, Ria en Henk van Ommen.

 

 

CLETO, zoontje van Cinta,...

Ik ben CLETO, knap klein en pienter,...

 

 

Black Beauty project,... omdat zwarte hondjes belangrijk zijn,....

Onze refugio samen met de hondjes van Algeciras, de fostergezinnen tellen vandaag meer dan 549 hondjes,  elk van hen telt voor ons, elk van hen wordt door ons behartigd, elk van hen zal ooit een baasje krijgen, elk van hen heeft recht op een beter leven, onze zwarte hondjes zijn vaak degene die het langste blijven zitten en vaak niet worden opgemerkt, niet gezien worden, vergeten worden,...

Daarom willen we het BLACK BEAUTY PROJECT in leven roepen, en willen we werken aan hun toekomst door meer aandacht te geven, door hen in de kijker te zetten, door hen meer kans te geven, het zijn prachtige honden, met prachtige karakters, met zoveel vriendschap in hun zwarte kopje, met zoveel meer te bieden, ook al zijn ze zwart, ze zijn ook erg mooi en bijzonder lief, ze zijn het zo waard,...

Hier komen de eerste lieverds uit Sectie 4,

 

Cocaco:

Goos:

Simon:

Sloffer:

Theodor:

Xena:

“Afdankertjes”

“Afdankertjes” in de kijker gezet, pas terug van Spanje en helemaal holdebolder van wat we weer allemaal hebben gezien..

Het is schrijnend ginder, een week zijn we ginder geweest en elke dag, maar dan ook elke dag stonden er mensen aan de poort om hun hond te dumpen als..”afdankertje”..

Dit went nooit..vooral de dag dat Dania werd gedumpt, kwispelend en vragend kijkt ze haar baasjes na, hun hond, na 7 jaren, zomaar achter de tralies zetten..dat moment ben ik gebroken..hoe slecht kan een mens zijn…

Nochtans is ze superlief, misschien niet de mooiste, maar zij verdient dit niet..dit is:




Dania

 

Ik wil jullie hierbij nog enkele hondjes voorstellen, waarmee we de ganse week zijn opgetrokken:

Zo hebben we Starsky, een prachtige hond, rustig, sociaal, is geen blaffer..en wat een schat, zit er al véél te lang!! Kijk zelf:

http://www.youtube.com/watch?v=N0BD_dGGsFU



Starsky



Mijas: wondermooi is hij,loopt mee aan zee tussen de duiven, alsof hij dit dagelijks doet op wandeling, niet te snappen dat hij nog steeds achter die verdomde tralies zit!

http://www.youtube.com/watch?v=mnTgTRVEfpc

Mijas

Silver en Romy: 2 lieverds, zolang al in een klein hokje, zij moeten dringend kunnen loslopen en genieten…ook zij liepen mee over strand, zaten met ons op terras alsof het hun dagelijkse bezigheid was..

http://www.youtube.com/watch?v=YFLr7E4Ux_k

http://www.youtube.com/watch?v=oGP5c9sTWfI

Romy en Silver



Silver



Volt en Springer: sociaal, super super lief – zitten er zoveeeeele jaren, onbegrijpelijk gewoon!

http://www.youtube.com/watch?v=60cXlsx9JDs

http://www.youtube.com/watch?v=Z6fiAS4iiY0

Springer



Volt



Coby…geschoren..en zo lief als een lammetje..hij is vorig jaar binnengebracht vol hagel..en toch nog altijd vertrouwen hebben in de mens, dan besef je pas hoe trouw een hond is.. een zalige hond alleszins!

http://www.youtube.com/watch?v=HV8A-7yZH2o

Coby

Tasos.;een kleine podenco, toegekomen met een touw ingegroeid in zijn nek..een klein lief manneke, zo blij met onze aandacht en om een keer te mogen rennen

Tasos

Philippo en gordon: Gordon, een zeer mooie pup van een 7maanden oud, supersociaal, , helemaal niks mis mee, een hondje met nog zeer veel potentieel

Dan hebben we …Philippo…één van de eerste honden die zijn binnen gebracht in de Refugio..en hij zit er nog steeds! Hij is misschien niet de meest fotogenieke hond..maar wat een kanjer, écht zo lief, loopt fijn met je mee op wandeling, alles is goed voor hem..onbegrijpelijk, dat hier nog mens is op gevallen…

http://www.youtube.com/watch?v=iqZlAgfdu0k

Philippo

Gordon

Kain en Abel: ooit binnengebracht in het dodingsstation van Algeciras, Wat zou dit een droom zijn, om deze 2 schattige mannekes samen in hun “gouden mandje” ergens ver weg van Spanje te zien liggen…

http://www.youtube.com/watch?v=EfhKaRmuTEk



Kain en Abel



Wina: een statige wondermooie hond:



Perrin: een klein, wat ouder manneke, wat zich helemaal niet goed voelt ginder

Perrin

…en dit zijn er dan maar enkele..van de zovele “afdankertjes”…

Hopelijk vinden ze allemaal snel een nieuwe thuis….

Viviane

Opvanggezin

Ik liep al een tijdje met de gedachte om opvanggezin te gaan worden, en toen in januari een van mijn eigen honden overleed besloot ik naar de mogelijkheden te informeren. Ik werd ‘goedgekeurd’, en eind februari was het zover, ik kreeg mijn eerste opvanghond!

Karin had op dat moment twee honden waarvoor ze met spoed opvang zocht: Domingo en Martess. Broer en zus, die als pup geplaatst waren, maar nu terug kwamen omdat het niet ging in het gezin waar ze zaten. Hij was wel iets groter dan de bedoeling was, maar ach, het was een noodsituatie, en de hond had opvang nodig. En zo reed ik op een zaterdagmiddag samen met een vriendin naar Limburg toe om Domingo op te gaan halen.

Mijn eerste indruk was ‘wat een prachtig beest’, maar tegelijkertijd zag ik een hele angstige en gefrustreerde blik in zijn ogen. Hij was net uit zijn vertrouwde omgeving gehaald, en werd nu ook nog eens gescheiden van zijn zus.

De eerste dagen waren dan ook echt een ramp. Hij had ruzie met Mats, mijn eigen hond, bij alles wat ik zei of deed, dook hij ineen en liet hij zijn urine lopen en buiten schrok hij van van alles en nog wat, en durfde hij zijn behoefte niet te doen. Ik had wel al ervaring met angstige honden, maar ik had echt zoiets van ‘waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen?’. Maar gelukkig kwam hij langzaamaan los. Na een fikse ruzie met Mats was duidelijk wie de baas was in huis en was het ineens koek en ei tussen die twee. Ook buiten begon hij zich meer en meer op zijn gemak te voelen, en toen ik hem los liet lopen begon hij (geleid door Mats) de wereld te verkennen.

In een paar weken tijd bloeide hij op van een bange, gefrustreerde hond, tot een vrolijke zelfverzekerde puber die heel de wereld aan kon. Buiten liep hij lekker los, ging steeds verder van me weg, maar hield me altijd met een schuin oog in de gaten. Ik hoefde maar te kikken of hij stond weer achter me. Hij was duidelijk rijp voor adoptie.

En dat is inmiddels gebeurd. Hij woont nu, sinds een week, bij een gezin met oudere kinderen aan de rand van een natuurgebied. Precies het type gezin wat ik voor hem op het oog had. Het was wel even moeilijk toen ik hem daar achter moest laten. Hij stond achter het raam te kijken hoe Mats en ik wegliepen, en is blijkbaar daarna helemaal in paniek als een dolle stier door het huis gerend. Maar inmiddels heeft hij daar zijn plekje gevonden, zijn de mensen blij met hem en heeft hij het prima naar zijn zin.

En ik… ik heb inmiddels mijn tweede opvanghondje. Het is zo fantastisch om te zien hoe zo’n hond in korte tijd veranderd, terwijl ik alleen een warm tehuis en wat structuur bied, zonder er verder veel speciaals voor te hoeven doen. Afscheid nemen doet wel pijn, maar als je weet dat de hond goed terecht komt, is dat ook weer niet zo’n ramp.

Esther