Hij zat zijn dagen te tellen in een dodenstation waar hij werd achter
gelaten. Door wie? Dat wordt ons niet verteld. Hij had geen kans en wist
dat, hij wam niet naar voren maar keek de andere richting uit…
Toen hij mee mocht veranderde zijn hele lijfje en kreeg zijn lieve snoet
een andere blik. Hij is een lieve en sociale vriend van iedereen. Hij
komt vriendelijk gedag zeggen zonder opdringerig te zijn. Hij wil zo
graag bij iemand horen om nog een paar jaren
te mogen ervaren wat hij nog nooit kon beleven… een liefdevolle thuis.
Wie kan hem daaraan helpen, hij zou je zo intens dankbaar zijn… Stan wacht met volle hoop...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten