In september 2014 gingen we bij je op bezoek bij je opvang moeder. Je had het daar fantastisch naar je zin. Een lieve moeder en veel hondenmaatjes. Ik had een labrador (een goeie sul) en dat was het. Je was nerveus en bang voor mannen. Je opvangmoeder besloot dat je bij mij mocht wonen.
Het eerste half jaar was pittig voor jou.
Maar mede door je grote broer kroop je uit je schulp en ontwikkelde jij je tot een ondernemend, lief en soms zelf bazig vrouwtje π Je grote broer was je duidelijk te baas. Maar je zocht ook regelmatig steun bij hem in voor jou onzekere situaties.
Tijdens vakanties ging je regelmatig nog terug naar de opvangmoeder waar je tenslotte 8 maanden had gewoond. Ook dat vond je heel fijn.
Toen je labrador broer overleed had je hier veel last van. Ik was bang dat je je niet goed zou herstellen maar gelukkig deed je dat wel.
Jaren waren we samen tot ik je afgelopen 18 februari voor een ogenschijnlijk simpele behandeling naar de dierenarts bracht maar hij al snel zag dat je klachten werden veroorzaakt door een snelgroeiende kwaadaardige tumor onder je tong, doorgroeiend naar je slokdarm.
Dat was niet te behandelen π₯
We hebben besloten je niet meer wakker te maken en je bent rustig ingeslapen.
Het verdriet gaat vast slijten maar het gemis is overweldigend.
Dag lieve Roosje. Tot ooit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten