Zijn bedroefde baasjes zeggen: "Met veel verdriet delen we mee dat we op 8 maart afscheid hebben moeten nemen van Paolo (12,5jaar). De dag dat je in ons leven kwam hebben we ons allemaal even moeten aanpassen. Twee nachten dat we niet wisten wat er in je omging, je krabde aan ons in bed en we veranderden van bed omdat we dachten dat daar het probleem lag en dat je aanpassing nodig had.
Maar na 2 daagjes hadden we door dat je waarschijnlijk door je vorige baasjes in slaap werd gekriebeld. Meer dan 4 jaar hebben we dit ritueeltje ook aangehouden, omdat dit je rust en kalmte gaf. Dat een baasje jou heeft kunnen afstaan, daar breekt ons hart nog steeds van.
Al snel groeide je uit toch een gelukkige en liefdevolle hond, die wij als een deel van ons in ons gezin beschouwden. Ons Paoloke, ons Jojo, ons Jokke. Met vele ups en downs, aerosols, medicatie, enz... hield je je supergoed op de been. Je leefde een leven vol vreugde en liefde en genoot van alle aandacht die je kreeg, elke maaltijd was een festijn voor jou. Ook zonder tandjes genoot je met volle teugen.
Maar papa een kusje geven, no way. Liever een hapje nemen in papa, en dan mama maar kusjes geven. Bij mama was je vaste warme slaapplekje, nog even enkele kusjes voor het slapengaan, effe grommen om iedereen bij mama weg te houden, en dan maar knorren.
En natuurlijk moesten Holly haar babytjes proper gewassen zijn toen ze geboren werden. Varkens waren jouw ding, jouw speeltjes. Je voorraad was groot. Drie maanden geleden begon je op de sukkel te geraken met long- en keelprobleempjes, maar toch hield je je kranig.
Maar vorige avond maakte je ons duidelijk dat het genoeg was en een paar uurtjes later ging je plots heel snel achteruit.
Op 08/03 om 09u45 heb je ons verlaten. Je was moe en op en
hebt nu je rust en vrede gevonden.
Je mandje blijft waar het stond en je plekje blijft je plekje, je speeltjes hebben we veilig voor je opgeborgen, je truitjes mooi gevouwen en weggelegd en je broers hebben elk eentje als herinnering. Je zult nu bijna over de regenboog zijn, bij je andere vriendjes en vriendinnetjes: Mika, Viennoke en Petey zijn nu bij jeπ.
Het gemis voor ons is ontzettend groot, maar we weten in ons hart dat we je de voorbije 4 jaar hebben kunnen laten genietenJe ogen, zo levendig, zijn nu gesloten voor altijd, Maar de herinnering aan hun glans is nooit uitgewist.
We houden ons vast aan onze momenten, onze jaren van vreugde, En ik weet dat onze liefde nooit kan worden vervangen.”
Bedankt voor de fantastische jaren en hoe je hebt laten zien dat een hondje met een rugzakje ook een kans verdient.
Tot wederziens ππ
Van ons allemaal π₯Ίπ₯Ί"
Geen opmerkingen:
Een reactie posten