We hebben het niet altijd voor het zeggen en dat blijkt weer maar eens aan het weer te zien. We leven in een tijd waar niets nog zeker is, en dat maakt ons vaak bang en onzeker. De wereld ziet er na Covid helemaal anders uit, maar de dumpingen zijn nooit gestopt, integendeel, het is erger dan ooit.
De dodenstations nemen geen honden meer binnen zonder dat er vooraf bij de gemeente documenten ondertekend werden en dan pas kunnen ze de hond traditiegetrouw aan hen afgeven. Maar ze weten ook dat wij heel vaak proberen helpen, waardoor ze allemaal voor onze poort eindigen. Wij proberen met man en macht te trotseren wat er wordt gedumpt… Je kan helaas niet zeggen, ga maar naar huis jongen...
Vanmiddag tussen de hevige plensbuien door belde een man me op dat hij een hond had kunnen redden op de carretera, een drukke snelweg, maar hij moest NU weg. De kletsnatte, jonge hond verkeerde in shock en kwam dus bij ons binnen want niemand anders nam de telefoon op. We zullen nu zien of ze een chip heeft…
Ook het weer is zorgwekkend, het valt met bakken uit de hemel en de ene bui is heftiger dan de andere. Overal zijn er overstromingen, wij blijven voorlopig gelukkig gespaard...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten