In memoriam Payo

Payo rust zacht

Je had geen makkelijke start in het leven. Gelukkig was Ace Charity er om je op te vangen, en daarna mochten wij het stokje overnemen. Vooral in het begin, toen je net bij ons kwam, was je heel enthousiast en likte je iedereen. Later begrepen we dat dit jouw manier was om jezelf te kalmeren. Je was zenuwachtig en nerveus, en kon er niet goed tegen als iemand zijn of haar stem verhief. Maar langzaam kwam je tot rust. Je kreeg vertrouwen in ons, en wij in jou. 

Ondanks dat je bijna drie jaar in de opvang had gewacht op een baasje, paste je je zo bijzonder goed aan. Je hebt nooit iets van ons of in huis kapotgemaakt. Je wachtte altijd braaf tot je eten kreeg, blafte nooit als we weggingen, ging makkelijk mee in de auto, en als we uit eten gingen lag je rustig onder de tafel te slapen. Tijdens het wandelen verloor je mij nooit uit het oog, behalve die ene keer dat je achter een eend aan het kanaal in sprong ;). Het enige wat jij wilde, was dat wij samen en gelukkig waren. Dan was jij dat ook. 

We missen al je kleine dingetjes en gewoontes. Je enthousiasme elke ochtend. Het getrippel achter mij aan, de hele dag door, van de wc naar de keuken en de slaapkamer. De extra plakjes kaas die je in het weekend van Eric kreeg als hij een tosti maakte. Dat je altijd bij mij in de keuken lag, waardoor ik al honderd keer bijna over je heen ben gestruikeld tijdens het koken. En het opsnuiven van jouw geur in je vacht als ik gestrest was. 

We missen ook de avonturen samen: mee in de kano, rennen op het strand, wandelen in Oostenrijk en ijsjes eten in Italië. Maar het allerliefste lag je gewoon lekker buiten in onze eigen tuin te zonnen.

Toen we je net adopteerden, dacht ik dat wij jou hadden gered. Maar achteraf gezien heb jij ons gered. Je hebt ons zoveel geleerd met je enthousiasme, je veerkracht, genieten in het moment en vooral onvoorwaardelijke liefde. We gaan je ontzettend missen.