Lieve Júbi
12 jaar geleden kwam
jij aan met het vliegtuig, al kwispelend. En daar ben je eigenlijk nooit
mee opgehouden. Je kwam voor onze Boubsy, van toen 11 jaar, om een
nieuw vriendje voor hem te worden. Maar je werd eigenlijk meer mijn
vriendje. Mijn knuffeltje, mijn schaduw, mijn schoothondje. Waar ik
ging daar was jij. Na het overlijden van Boubsy kwam Jonesy en dat ging
allemaal prima, maar jij bleef een mensen hondje, mijn hondje oftewel
mijn Baby Hond Meneer zoals ik je altijd noemde., want je was het
alledrie.
Ook de komst van Jimmy ging allemaal goed, zolang jij maar bij mij mocht zitten en liggen.
Dankjewel
wel lieve kleine Júbi, je was mijn allergrootste kleine vriendje. Je
hebt het fantastisch gedaan en ik ben héél trots op jou.
Ik mis je enorm...
Afgelopen
maandag 11 mei heeft Júbi nog een laatste wandeling en snuffelronde
gehad , hij is daarna thuis bij mij op schoot in zijn eeuwige slaapje
gevallen. Het is goed zo, hij was op. Maar hij heeft alles eruit
gehaald wat erin zit.
Dank voor wat jullie doen.
Jullie
redden niet alleen de hondjes en de poesjes maar ook de mensen. Ik heb
zoveel steun aan mijn diertjes, dat zij mijn redding zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten