Vandaag is een bijzondere, maar ook een beetje pijnlijke
dag… ๐
Bartje zit namelijk vandaag al 7 jaar in onze refugio. Zeven lange jaren van wachten. Van mensen zien komen en gaan. Van hoop die telkens weer een beetje opflakkert… en dan weer stilletjes dooft.
En toch… ondanks alles, is Bartje nog altijd Bartje. ๐พ
Nog altijd blij als iemand zijn naam roept.
Nog altijd enthousiast voor een simpel spelletje.
Nog altijd klaar om zijn hart te geven aan iemand die hem
een kans wil geven.
Hij vraagt niet veel. Geen perfect leven. Geen groot huis.
Gewoon iemand die voor hem kiest. Iemand die zegt: “Kom
maar, je hoort bij mij.”
Misschien is het naรฏef om te hopen na al die tijd…
Maar misschien… leest net vandaag zijn persoon dit.
Wil jij Bartje eindelijk laten thuiskomen? ๐ก❤️
Geen opmerkingen:
Een reactie posten