"Hey vrienden!
Hier ben ik weer. Wat vliegt de tijd, vijf maanden ben ik
alweer onderweg door Europa. In mijn laatste berichtje vertelde ik jullie over
mijn avonturen in Griekenland. Van de Griekse zon reden we de Bulgaarse bergen
in. Daar zag ik mijn eerste sneeuw! Maar het hoogtepunt was wellicht 17
november, toen was ik één jaar bij mijn baasjes. Ei met worst gegeten, meer heb
ik niet nodig.
Van de Bulgaarse bergen ging het naar de Roemeense. En daar
lag pas écht sneeuw. In nationaal park Retezat – leuke naam hé – kon ik niet
wachten om uit de auto te springen. Mijn baasjes waren bang dat het wat koud
zou zijn voor mijn smalle lijfje, maar ze vergeten één ding: ik ben een
podenco, ik kan alles. Dus sprong ik meteen los in de sneeuw. En rollen maar!
Haha, heerlijk. Mijn baasjes wilden 10 kilometer wandelen, maar het heeft toch
een kwartier geduurd voor ik mijn eerste stap vooruit wilde zetten.
(Ik moet toegeven: toen we nog eens 600 meter hoger waren,
en de sneeuw tot aan mijn borst kwam, had ik misschien toch een beetje koud,
zelfs met mijn jasje. Maar ik denk niet dat ze het gemerkt hebben, want ik
bleef kwispelen van contentement.)
Nog leuk trouwens in Roemenië: overal veldmuisjes! Op dagen
dat het te koud was om in de bergen te wandelen, gingen we naar de wei naast
ons appartementje. Stonden mijn baasjes weer te koukleumen, want je denkt toch
niet dat ik een poot verzet als ik muizen geroken heb? Dan is het knorren en
graven. Met mijn poten op de grond kloppen en door het veld zweven. De
vliegende podenco noemen ze me dan.
Enfin, het was een drukke maand, van Bulgarije en Roemenië
ging het via Hongarije naar Kroatië. Had ik al gezegd dat ik overal gelukkig
ben als ik maar kan wandelen? En dat dit een heerlijke revanche is op de mensen
die me ooit als een beest behandelden?
En nu: op naar Italië, dwars door de laars.
Ciao!
Darius"
Geen opmerkingen:
Een reactie posten