Weer nieuws van toeristje Darius, deze keer vanuit Griekenland!

"Hoi SHIN-vrienden!

Ruim vier maanden ben ik alweer aan het reizen, en ondertussen heb ik land 7 afgevinkt: Griekenland! Vanuit de Bulgaarse bergen reden we recht naar de Middellandse Zee. Het werd op slag terug zomer en ik zag voor ’t eerst de zee met m’n baasjes. 

Jongens, die stranden! Mijn snuit ontplofte! Zoveel geuren die ik niet kende. Heerlijk. Alleen… wie heeft dat water erbij bedacht? Dat lawaaierige geklots van de golven vind ik best beangstigend. En dan wilden mijn baasjes me er op een dag verdorie nog in dopen. Ze tilden me op, stapten het water in en lieten me zakken. Geschift! Ik plooide mijn slanke podencopoten tot in mijn nek. Ik was nog zo groot als een chihuahua. Toch geen koud zeewater! Ik had bijna de lokale dierenbescherming gebeld!

Enfin, het was even drama, maar ik heb het mijn mensen snel terug vergeven. Want langs de kusten wandelen, is wel leuk. En dutjes doen op het strand vind ik al helemaal zalig (als er niet te veel strandgangers in de buurt zijn, en zeker geen met palletjes).

Toch hebben we niet alleen geluierd in Griekenland. Er zijn ook véél bergen om in te wandelen. Ik stapte met mijn baasjes in en op de rand van de Vikoskloof, de diepste ter wereld volgens het Guinness Book of Records. Maar nog leuker was de Ridomokloof. Het was meer klimmen dan wandelen. Ik sprong en klauterde op de hoogste rotsen. Tip van een pro: de Rodog-tuigjes die SHIN verkoopt, zijn superhandig. Als ik toch niet op een rots dreigde te geraken, tilde m’n baasje me zo omhoog. Plezant!

Ondertussen heb ik trouwens ook iets nieuw geleerd: blaffen. Ik heb na bijna een jaar zowaar m’n stem ontdekt. Tegen mijn baasjes maakte ik al veel lawaai tijdens het spelen. Maar nu doe ik het overal – in de auto en zelfs in de tuin van onze verblijfjes. Geredde hondjes zoals ik blijven evolueren, zeggen m’n baasjes dan. Enige nadeel: mijn chauffeur schrikt zich een ongeluk als ik onaangekondigd op de achterbank blaf. Het worden dus nog spannende kilometers. 

Ik heb er al bijna 10.000 op de teller trouwens. Zou ik ook niet in het Guinness Book of Records kunnen komen? Als de langst reizende podenco of zo? Ik blijf gaan, ter ere van alle mishandelde en vergeten (jacht)hondjes!

Groetjes!

Darius"