In Memoriam Piranha 18133 Yentle

Lieve mensen van ACE, 

ik kom jullie huilend vertellen dat mijn lieve Yentle, jullie Piranha, is overleden.

Hij begon vorig weekend te spugen en hield zelfs geen water in. Een dag later zag ik zeer dunne ontlasting. Wij zijn dagelijks bij de DA geweest, maar het was niet te stoppen.

Ik kreeg voor de nacht het telefoonnummer van de spoedkliniek mee.

Hij heeft het niet gered, mijn stoere man. Helaas probeerde hij buiten altijd iets te vinden om op te eten, ik probeerde dat te stoppen, maar het is mij niet gelukt.

Yentle was zo'n bijzonder hondje, alleen mijn man en ik konden met hem omgaan, verder wilde hij niemand.

En toch kan ik een boek over hem schrijven; als wij naar buiten gingen stond hij vooraan en bleef hij even op de drempel staan om over het pleintje te kijken. Naar links en rechts. Hij was de man met de verrekijker, en zag "gevaar" aankomen.

Iemand het huis in laten was bijzonder ik zette hem vaak apart, maar dat begon hij steeds minder leuk te vinden. Toen kon ik mensen zeggen laat hem maar links liggen, dan gaat het goed.

Hij had mijn dochter zover dat zij met een brokje in de hand binnen kwam. En de laatste weekjes zei hij haar, misschien mag jij me wel aaien, maar niet vandaag.

Als ik binnen kwam was hij blij en kwam op mij af gedanst met een beertje of stok in de bek.

Zijn eerste dagen hier begon hij achter een hekje naast mijn bed, maar daar klom hij uit. Hij veroverde een slaapplekje onder de dekens bij mijn voeten.

Sinds kort had ik ontdekt dat hij bordspelletjes zo leuk vond. Rap, leerde hij er mee om te gaan. En vond de verstopte snoepjes.

Een snoepje uit mijn handen pakte hij zo zachtjes, dat verbaasde mij telkens weer.

Hij lag goed in de groep, speelde volop met ze mee.

Buiten kon hij iedereen die langs kwam wel wat aandoen. Ik had een klein explosief aan de lijn. En dan hoor je vaak de standaard opmerkingen. Maar het maakte mij  niet uit, Yentle was van mij. Ik vroeg niemand hem ook leuk te vinden.

 

Ik mis hem, het is nu zelfs saai zonder hem. Er gebeuren geen onverwachte dingen, ik kan rustig buiten lopen, langs de buren en hun honden. Ik vond dat gerumoer juist zo leuk.

Lieve Yentle, ik ben blij je gekend te hebben en je zult nog lang tranen bij mij oproepen. 😢

Dag vriendje. 💞