Ze was de grote liefde van haar bazinnetje. Een weduwe, maar nooit
alleen want haar kleine prinses was altijd bij haar. Overal waar ze ging, ging
zij mee. Twee zieltjes die elkaar hadden gevonden. Toen haar bazinnetje echter
ouder werd en naar een woonzorgcentrum moest, bleef haar grootste schat achter.
Wat moet dat afscheid ondraaglijk zijn geweest… voor hen allebei.
Het kleine hondje werd namelijk niet opgevangen door familie of
vrienden. Niemand wou zich over haar ontfermen, dus belandde ze in een
hondenpension. Daar zat ze dan. Maandenlang. Alleen. Wachtend. Niet begrijpend.
Tot dat ene telefoontje kwam, en wij haar mochten opnemen.
Ze is graatmager… Haar lijfje vertelt het verhaal van gemis en
verdriet. Haar tandjes waren in een verschrikkelijke staat, maar gelukkig is
dat inmiddels verholpen. Nu is ze gelukkig in foster... Ze slaapt stil en braaf
in haar mandje, de hele nacht door, je hoort haar niet. Zindelijk is ze nog
niet, maar hoe zou ze ook? Er is zรณveel door haar heen gegaan. Ze kruipt in je
nek om dicht bij je te zijn. Alsof ze wil voelen dat ze niet meer alleen is.
Dat ze veilig is. Ze wil niets anders dan nabijheid… onze kleine prinses.
Daarom plaatsen we haar ook liefst als enige hond, of met รฉรฉn ander hondje,
maar niet in een grote(re) groep.
Het is bijna een wonder dat ze er nog is. Al die maanden van
verdriet, van wachten, van niet begrijpen wat er gebeurde… En toch heeft ze,
klein en dapper als ze is, standgehouden. Ze is bijna 10 jaar oud, maar ze
heeft nog zรณveel liefde en warmte te geven (vooral in je nek dan). Echt een
schatje!
Soms breekt je hart om hoe hard en egoรฏstisch mensen kunnen
zijn… Maar dan kijk je naar haar — en zie je dat liefde toch sterker is.
Meer informatie over haar vind je hier.